Jeśli planujecie ślub, jedno z Was marzy o ślubie kościelnym, a drugie jest niewierzące - spokojnie. Jeśli tylko zechcecie nie będzie problemu z zawarciem takiego małżeństwa.

Procedury zawarcia małżeństwa osoby wierzącej z niewierzącą sa bardzo podobne jak w przypadku osoby  o odmiennej wierze.

Reguluje to Kodek Prawa Kanonicznego:

Kan. 1124 - Małżeństwo między dwiema osobami ochrzczonymi, z których jedna została ochrzczona w Kościele katolickim lub po chrzcie została do niego przyjęta i formalnym aktem od niego się nie odłączyła, druga zaś należy do Kościoła lub wspólnoty kościelnej nie mającej pełnej łączności z Kościołem katolickim, jest zabronione bez wyraźnego zezwolenia kompetentnej władzy.

Kan. 1125 - Tego rodzaju zezwolenia może udzielić ordynariusz miejsca, jeśli istnieje słuszna i rozumna przyczyna, nie może go jednak udzielić bez spełnienia następujących warunków:

1° strona katolicka winna oświadczyć, że jest gotowa odsunąć od siebie niebezpieczeństwo utraty wiary, jak również złożyć szczere przyrzeczenie, że uczyni wszystko, co w jej mocy, aby wszystkie dzieci zostały ochrzczone i wychowane w Kościele katolickim;

2° druga strona winna być powiadomiona w odpowiednim czasie o składanych przyrzeczeniach strony katolickiej, tak aby rzeczywiście była świadoma treści przyrzeczenia i obowiązku strony katolickiej;

3° obydwie strony powinny być pouczone o celach oraz istotnych przymiotach małżeństwa, których nie może wykluczać żadna ze stron.

Należy pamiętać, że bez wypełnienia tych warunków małżeństwo z osobą nieochrzczoną jest nieważne - mówi o tym Kanon 1086:

§ 1. Nieważne jest małżeństwo między dwiema osobami, z których jedna została ochrzczona w Kościele katolickim lub była do niego przyjęta i nie odłączyła się od niego formalnym aktem, a druga jest nieochrzczona.

§ 2. Od tej przeszkody można dyspensować tylko po wypełnieniu warunków, o których w kan. 1125 i 1126.

Podsumowując, należy pamiętać o 3 podstawowych warunkach:
1)strona wierząca musi odsunąć od siebie tzw. niebezpieczeństwo utraty wiary i obiecać, że zrobi wszystko aby dzieci były wychowane w religii katolickiej,
2)strona niewierząca/nieochrzczona musi wiedzieć i być świadoma tego co obiecuje strona katolicka,
3)żadna ze stron nie może wykluczać celów i istotnych przymiotów małżeństwa.

W praktyce, ksiądz przeprowadza tzw. wywiad z przyszłymi małzonkami i pyta stronę wierzącą i niewierzącą o różne hipotetyczne sytuacje, które w przyszłości mogą się wydarzyć.

Może np. zapytać stronę katolicką o to jak postąpi w sytuacji konfliktowej gdy żadna ze stron nie będzie chciała ustąpić (np. w kwestii chrztu dzieci) i czy zgodzi się na życie w grzechu aby ratować małżeństwo.
Strona niewierząca musi powiedzieć czy akceptuje monogamiczność, nierozerwalność małżeństwa i jego cele (m.in. posiadanie dzieci).

Po rozmowach i zapisaniu wszystkiego ksiądz wysyła odpowiedni formularz do kurii (razem z kopią oświadczeń małżonków). Następnie oczekuje się na dyspensę.

Oczywiście sa równiez różnice podczas samego sakramentu. Osoba niewierząca nie odwołuje sie do wartości katolickich, np.  "Tak mi dopomóż, Panie Boże Wszechmogący, w Trójcy Jedyny i Wszyscy Święci."

www.slubnyraj.pl